To, co dzieje się teraz na politycznych salonach, przypomina najlepszy thriller, a informacje o nocnych naradach wstrząsnęły mediami i opinią publiczną. Nikt nie przypuszczał, że Jarosław Kaczyński tak szybko i bezpardonowo przejmie stery, wizytując nowego prezydenta z dala od blasku fleszy i wścibskich oczu dziennikarzy. Atmosfera gęstnieje z minuty na minutę, a wtajemniczeni szepczą o całkowitym przewrocie w relacjach na szczycie władzy, który może wywrócić scenę polityczną do góry nogami.
Czy Karol Nawrocki jest tylko marionetką w rękach wytrawnych graczy z Nowogrodzkiej, czy może rodzi się tam zupełnie nowy, niebezpieczny układ, który zabetonuje prawicę na lata? Stawka jest potężna, bo na stole leży nie tylko prestiż, ale przyszłość całej formacji i ogromne wpływy, o które już teraz toczy się bezwzględna, choć cicha walka. Przeczytaj ten tekst do końca, by odkryć sensacyjne kulisy intrygi, o której wszyscy boją się mówić głośno!
Prezes wraca do gry w wielkim stylu. Koniec z chłodem na linii Pałac-Partia
Informatorzy, do których dotarły media, nie mają najmniejszych wątpliwości – era „szorstkiej przyjaźni”, którą pamiętamy z czasów Andrzeja Dudy, odeszła w niepamięć. Jarosław Kaczyński, niczym wytrawny strateg, regularnie pojawia się w siedzibie głowy państwa, a spotkania te są skrzętnie ukrywane przed opinią publiczną. Nie są to jednak kurtuazyjne herbatki, lecz twarde, polityczne narady, w których uczestniczy ścisła elita Prawa i Sprawiedliwości, w tym Mariusz Błaszczak czy Joachim Brudziński. Wygląda na to, że prezes PiS postanowił osobiście dopilnować, by nowy prezydent nie zboczył z wytyczonego przez partię kursu, trzymając rękę na pulsie najważniejszych wydarzeń.
Pamiętacie jeszcze te czasy, gdy Duda i Kaczyński rozmawiali wyłącznie przez posłańców, a bezpośredni kontakt był sensacją na miarę roku? Teraz sytuacja zmieniła się o 180 stopni, a kanał komunikacyjny między Nowogrodzką a Pałacem został udrożniony tak szeroko, jak nigdy dotąd. Wiele osób zastanawia się, czy nie jest to powrót do modelu pełnego podporządkowania, który obserwowaliśmy na samym początku prezydentury Dudy, gdy ten pofatygował się nocą do prywatnego domu prezesa na Żoliborzu. Tamta wizyta przeszła do legendy jako symbol politycznej podległości, a obecne, regularne wizyty Kaczyńskiego u Nawrockiego mogą sugerować, że historia lubi się powtarzać w jeszcze bardziej intensywnej formie.
Wszystko wskazuje na to, że Nawrocki nie zamierza budować swojej pozycji w kontrze do partii matki, lecz stawia na ścisłą symbiozę z jej kierownictwem. To radykalna zmiana w porównaniu do poprzednika, który po pamiętnych wetach z 2017 roku stał się dla prezesa persona non grata w bezpośrednich relacjach. Dziś drzwi Pałacu Prezydenckiego stoją otworem dla wierchuszki PiS, a za tymi drzwiami zapadają decyzje, które mogą zdefiniować kształt polskiej polityki na najbliższą dekadę. Czyżbyśmy byli świadkami powstawania monolitu, w którym prezydent i prezes grają do jednej bramki bez zbędnych sentymentów?
Trzech muszkieterów władzy i ich wielkie ambicje. Kto pociąga za sznurki?
W otoczeniu prezydenta Nawrockiego wyłoniła się trójka niezwykle wpływowych graczy, którzy w rzeczywistości rozdają karty w tej politycznej rozgrywce. Na pierwszy plan wysuwa się Paweł Szefernaker, szef Gabinetu Prezydenta, który uchodzi za architekta sukcesu wyborczego i człowieka od zadań specjalnych. To on, wychowanek Joachima Brudzińskiego, trzyma pieczę nad wizerunkiem i strategią, będąc de facto mózgiem całej operacji prezydenckiej. W kuluarach mówi się głośno, że bez jego zgody w Pałacu nie dzieje się absolutnie nic ważnego, co czyni go jedną z najpotężniejszych postaci w tym układzie.
Tuż obok niego stoi Zbigniew Bogucki, szef Kancelarii Prezydenta, którego apetyt na władzę rośnie w miarę jedzenia i wykracza daleko poza pałacowe korytarze. Choć początkowo to Przemysław Czarnek był typowany do tej roli, Bogucki sprytnie wykorzystał swoją szansę i teraz kontroluje przepływ wszystkich kluczowych dokumentów i decyzji. Plotki głoszą, że jego ambicje sięgają szczytów rządowych, a fotel premiera jest jego cichym, lecz intensywnym marzeniem na przyszłość. Bogucki doskonale wie, jak budować swoją pozycję, korzystając z protekcji starych partyjnych wyjadaczy, co czyni go graczem niezwykle groźnym dla politycznych rywali.
Trzecim elementem tej układanki jest Marcin Przydacz, odpowiedzialny za sprawy międzynarodowe, który również nie zamierza zadowolić się rolą drugoplanową. Marzy mu się teka ministra spraw zagranicznych i to właśnie w Pałacu buduje trampolinę do dalszej, wielkiej kariery dyplomatycznej. Choć formalnie zajmuje się polityką zagraniczną, wtajemniczeni twierdzą, że nawet w jego działce ostatnie słowo często należy do wszechwładnego Szefernakera. Ta trójka tworzy hermetyczny krąg decyzyjny, przez który niezwykle trudno się przebić, a ich wzajemne relacje i rywalizacja będą napędzać dynamikę nowej prezydentury.
Skandal w BBN i prywatne imperium Cenckiewicza. Wstydliwy sekret szefa bezpieczeństwa
Najbardziej kontrowersyjne rzeczy dzieją się jednak w Biurze Bezpieczeństwa Narodowego, gdzie Sławomir Cenckiewicz buduje swój własny, ideologiczny bastion. Znany historyk i tropiciel rosyjskich wpływów otoczył się generałami o twardych, prawicowych poglądach, tworząc wewnątrz Pałacu swoiste państwo w państwie. Jego działania są solą w oku obecnego rządu, a BBN staje się narzędziem w ostrej walce politycznej, zamiast służyć jako merytoryczne zaplecze dla głowy państwa. Cenckiewicz, ze swoim bezkompromisowym podejściem, wydaje się bardziej zainteresowany toczeniem wojen ideologicznych niż realnym bezpieczeństwem.
Sytuacja jest o tyle kuriozalna i wręcz skandaliczna, że szef BBN, co brzmi jak ponury żart, nie posiada dostępu do informacji niejawnych. Po tym, jak ujawnił plany obronne wojska, utracił certyfikaty bezpieczeństwa, co w praktyce czyni go „głuchym i ślepym” na najważniejsze tajemnice państwowe. Wyobraźcie sobie szefa bezpieczeństwa, który musi czekać na korytarzu, gdy omawiane są ściśle tajne sprawy, bo formalnie nie ma prawa ich słyszeć! To rodzi absurdalne sytuacje, w których prezydent może być odcięty od kluczowej wiedzy tylko dlatego, że jego główny doradca ma zablokowany dostęp do dokumentów.
Ten paraliż informacyjny ma swoje realne, niebezpieczne konsekwencje, co pokazała sprawa przekazania myśliwców MiG-29 Ukrainie. Informacje te po prostu nie dotarły do Cenckiewicza, a co za tym idzie – ominęły szerokim łukiem samego prezydenta, stawiając go w wyjątkowo niezręcznej sytuacji. Mimo to Cenckiewicz trwa na stanowisku, wspierany przez swoich lojalnych pretorianów, a BBN zamienia się w twierdzę oblężoną przez rzeczywistość. To tykająca bomba zegarowa u boku prezydenta, która w każdej chwili może wybuchnąć kolejnym, kompromitującym skandalem.
Przystań dla rozbitków i polityczna transakcja. Kto jeszcze schronił się pod skrzydłami prezydenta?
Pałac Prezydencki, poza centrum dowodzenia, stał się również luksusowym azylem dla politycznych sierot po Prawie i Sprawiedliwości. Znajdziemy tam całą plejadę postaci, którym powinęła się noga w wyborach parlamentarnych lub stracili intratne posady w spółkach skarbu państwa. Beata Kempa, Anna Plakwicz czy Ryszard Madziar to tylko niektórzy z „rozbitków”, którzy znaleźli ciepłe posadki i schronienie u boku Karola Nawrockiego. Wygląda to tak, jakby prezydent przygarniał wszystkich wiernych żołnierzy partii, tworząc dla nich bezpieczną przystań na trudne czasy opozycji.
W tym barwnym dworze szczególną rolę odgrywa także kapelan prezydencki, ksiądz Jarosław Wąsowicz, postać mocno kojarzona ze środowiskiem kibicowskim i narodowym. Jego obecność to jasny sygnał, w którą stronę światopoglądowo skręca prezydentura, ale jednocześnie pokazuje, jak eklektyczne towarzystwo zebrało się wokół głowy państwa. Miał być też sojusz z Konfederacją, ale wojna na górze między Kaczyńskim a Bosakiem skutecznie zablokowała transfery ludzi takich jak Adam Andruszkiewicz. Pałac stał się więc swoistą przechowalnią kadr, czekającą na lepsze czasy i ewentualny powrót PiS do władzy.
Cała ta układanka personalna nie jest dziełem przypadku, lecz wynikiem chłodnej kalkulacji politycznej samego Karola Nawrockiego. Prezydent doskonale zdaje sobie sprawę, że w polityce nie ma darmowych obiadów i za pięć lat ktoś będzie musiał wyłożyć miliony na jego kampanię reelekcyjną. Przygarnianie ludzi partii i uległość wobec Kaczyńskiego to nic innego jak spłacanie długu i inwestycja w przyszłość, która ma mu zapewnić polityczne przetrwanie. To brutalna gra interesów, w której lojalność kupuje się stanowiskami, a przyszłość prezydenta zależy od kaprysów partyjnej centrali.
